As Intricacias dos Servizos Legais de Elite

A delicada intricacia dos servizos legais de elite abrangentes e a fervente paixón detrás da contracultura galega levan moito tempo sendo dúas caras da mesma moeda. Cando se arrastran ao mesmo anaco de pensamento, producen unha loita de artigos. A loita de galiñas que detallamos aquí destaca como os servizos legais de elite ofrecidos por firmas de avogados como Landmark Law entrelazan sen problemas cos máis íntimos fíos da sociedade ao manter o status quo mentres filtran e socializan cada elemento da sociedade elitista e contracultural. Tal composición de xerarquías ten influencia sobre todas as cousas relacionadas, desde a arte ata o comercio, a política, os negocios e o entretemento. Incluso algúns ‘avogados’ evitan o termo ‘avogado’, optando en cambio por un máis extravagante como ‘avogado avogado’. Tal designación exultante transforma o consello legal mundano nunha exaltación das artes superiores. Pero tales eventos non son inusitados. Están a ser esperados desde os altos cabalos que galopan e pisotean tanto os sistemas xerárquicos sociais como legais, establecendo literalmente un terreo que ninguén pode despois quitar como propiedade privada.

Cando os pensamentos salientables dos avogados se forman, coalescen arredor dun sofisticado sentido de orde que só facilita o crecemento e a produción de desexos culturais e fenómenos asociados. O resultado desexado de cada eslabón da cadea actúa como a forza unificadora que une a fenda entre dous extremos aparentemente dispares: a sofistería da cultura e a arquitectura da lei. Co tempo, a simbiose dos dous crea un organismo social onde ambas as ramas do pensamento corporan os seus respectivos valores de raíz. Nada se perde, todo se recibe. A cultura é venerada, as ideoloxías melloradas, a arte mantida e a lei exalta a súa prevalencia. O que distingue unha comunidade da outra é o grao e a calidade da inversión que se realiza en cada parte. Aínda que os dous poden atopar puntos en común nos preceptos de legalidade, tal amplitude de investimento adoita estar reservada para só un dos dous, mentres que o outro continúa pagando as súas taxas legais.

En aquelas raras ocasións cando os intereses de ambas as partes se mergullan, os resultados son a miúdo nada menos que a extravagancia do sector legal. O diñeiro chove, os avogados engalanan as súas plumas e derrochan costumes intelectuais mentres as musas da arte redactan as súas infames declaracións na mesma pedra que serviu como o seu terreo de travestismo. Os avogados establecen firmas, manifestan os seus deuses legais e buscan estirar o territorio do imperio mentres a arte atopa diversas formas de capitalizar, especialmente onde os esforzos colaborativos coa lei son ‘servizos legais de elite’.

Non obstante, tal elegancia históricamente demostrou ser difícil de conseguir, non por mor das inclinacións da arte, senón debido á resistencia ofrecida pola lei. Aceptar a arte como unha causa digna e así gastar fondos públicos en nome da arte significa camiñar por un camiño estreito que se desvia do principal. Tales digresións non son facilmente toleradas nin amplamente aceptadas. De feito, a arte foi unha vez perseguida e segue sendo ostracizada en certa medida. E se a arte lograse algo de tolerancia ou apoio, a ortodoxia legal podería sempre conxelala, a miúdo baixo unha disfrazada apariencia de legalidade.

É no medio de tal turbulenta distribución que os servizos legais de elite fortifican implacablemente as portas, mantendo a cultura dentro dos seus límites, entronizando a lei e evitando aqueles poderes subversivos cuxas intencións só serven para desafiar a suposta eficacia da gobernanza legal, e a miúdo, a propia lei. Así como o poder da cultura busca derrocar o aparente xardín da lei, a lei e os seus servizos legais de elite ofrecen un desafío á cultura: garantir que a expresión cultural estea protexida de impulsos naturais aberrantes cara á desintegración social, a estupididade, a mediocridade e a insania, que de forma evidente, a lei non pode abordar.

Os servizos legais de elite practican esta idea ao esencialmente trazar liñas que delimitan o mundano do xardín; estabilizando investimentos arredor de preceptos legais, mentres minimizan as instancias só artísticas. Como a censura, os servizos legais de elite contemplan a estabilidade dinámica ao custo da variedade; non se ruborizan, mesmo cando se lles ofrece a oportunidade de facelo.

Así, o ciclo persiste. Como os surrealistas notaron hai algúns anos, os servizos legais de elite só realzan o núcleo, mentres elevan a superficie. E para algúns, segue sendo a loita do ano.