TANIA YAÑEZ CASTRO POEMAS

#namoradeirasentreapel#poesiagalega#escritoragalega #galicia#libropoesía

En novembro
as arañas de máis idade
abandonan os seus recunchos
para emprender un novo telar.

Cos seus valeiros
as portas rechían
nacen murmuros de fondo
e eu pecho as contras non vaia ser.

Sentei onde a cotío
saquei os zapatos ao entrar
e mirando para a Terra
descoñezo a meirande parte das miñas dedas.

É novembro
e en novembro
vai vendaval
sabíao si pero é vendaval.

Acabo de ver unha araña,
esta vivía no descanso
debeu estraviarse
ou é das que as despedidas lle saben a fel.

Pouco a pouco
todo se valeirando
as esquinas, a casa e eu
o meu fogar.

“Novembro”🍃

Tania Yáñez Castro 🌺

Os ciumes
nun podio sen identidade
unha carteira
forzando a gravidade
o calmeo
dun peito coa verdade.”Folga emocional”Tania Yáñez Castro 🌺Baixo control
nunha orde espacial
o número un vai diante de moitos,
deseguido
a estrita colocación
de pasos a seguir mediante sinais
e todo isto
esquecéndonos de mirar a pegada
dos nosos pés.

Matemáticas puras.

No seguinte nivel
o infortuíto!
Tiñamos cavilado que podía pasar
pero na pouca probabilidade
non colliamos nós.

Matemáticas puras.

Raios, choiva e tronos!
A meteoróloga xa o avisara
pero a urxencia do control
para controlar a liberdade
e manternos en NON SER
seguimos con fidelidade ao puramente mecánico.

Agochado
un rato pequeno de campo
saía a comer
(son as doce da tarde)
e aínda sabendo
que algún humano podía asomarse,
saíu.

Agora,
formularme certas preguntas a este prospecto
sería seguir a inexplicable concordancia da anulación?
Mais por iso,
permítome esvarar montaña abaixo.
Non mirei ao reloxo.
Non levo casco.

Tania Yáñez Castro 🌹

Xogabamos ás bolas,
a partida comezaba
despois da serea.

Recordo
a ilusión das primeiras veces
sentados en roda.

Un martes,
soa de novo a súa hora
e desta, queda un valeiro.

Ás veces
hai despedidas que doen
e o fuxitivo silencioso, que deixa?

De maior pilleille o gusto
aos ulidos de memorias
e aos anacos de nada esquecidos.

Unha cómoda
un almanaque do 91
e un zapato desemparellado.

Pois aquí
a desvelación
os valeiros teñen presenza eterna.

Tania Yáñez Castro 🌹

maxineime estreliñas
gardianas dos bosques
humanos despiadados
cargando co seu mal sentimento
e o osíxeno empoderado
racionando a súa bendición.

Imaxineime árbores sorrindo
coas súas crías rebuldeiras
animais xantando
e outros máis cativos
agardando no colexio
a que os recolleran os avós.

Imaxineime.
E xúrovos que o crín!
Eu como humana
asexando,
vendo como era o animalidade
e así tamén poder ser convidada ao bosque.

Tania Yáñez Castro 🥀🩸