DÍAS CO BACH… DA MAN DO FRANK ASTRO

DOUS DÍAS CON BACH... “A Paixón segundo Santo Máteo” (dirixida por Gardiner…toda unha referencia), “A Clave Ben Temperado” (na versión de Sviatoslav Richter “o pianista do século”), as “Suites de Cello” por Alisa Weilerstein (A VIOLONCHELISTA na actualidade) os Concertos de Bach “Pra Violín”, “Dous Violíns”, “Violín, Cordas e Continuo” e “Oboe, Violín, Cordas e Continuo”, por Hilary Hahn e “Sonatas e Partitas” por Isabelle Faust… estas dúas últimas, das minhas violinistas favoritas e do máis grande de hoxe en día. A obra

ESENCIAL de Bach é moito máis grande e INDISPENSABEL. É curioso que os “grandes amantes da música” que defenden aquilo de que “a música é o que a cada un dígalle e o que lle fai sentir”, fóra do sen senso da afirmación e o ego subxacente nela, en máis dun 90% concordaría en que as “Variacións Goldberg” de Bach non lles diría nada, nin lles “sentirede”… o mesmo pasaría cos Preludios e Fugas de Shostakovich, o Giant Steps de Coltrane, Tanguedia lll de Piazzolla ou calquera disco a piano só de Paul Bley… mais quedos, que o problema está neles… é dicir… Bach, Piazzolla, Shostakovich, Coltrane ou Paul Bley, “non din nin transmiten nada ou fan sentir” en máis dun 90%…e ise é o nivelazo ao que chegamos.

OUTROS TRES DÍAS CO BACH... pra quen non o saiba, o piano  inventouno un construtor de clavecíns sobor 1709 e Bach morreu no 1750. Entre que o piano foise perfeccionando e popularizando pasaron décadas (a primeira obra escrita pra o instrumento é da década de 1730). O caso é que as obras de Bach que tócanse con piano fixeronse pra clave, clavecín, cémbalo, clavicémbalo ou harpsichord… son nomes distintos pra o mesmo instrumento. Así pois, atopamos gravacións desas obras a piano ou coa antiga clave e é pra gostos ou ideoloxías …hai quen di que escribironse pra ise instrumento e deben escoitarse así, mentres outros aseguran que se o piano estivese popularizado entón, Bach fixese isas obras pra ise novo instrumento… eu creo que o mellor é escoitar ámbalas cousas. (do post pasado, “A Clave Ben Temperado” é unha das obras fundamentais pra o instrumento (clave ou piano), o mesmo que algunhas das do post de hoxe). De arriba a abaixo e esquerda a dereita. Os “Concertos de Brandenburgo” pola Akademie für Alte Musik Berlin do selo Harmonia Mundi (selo sempre de garantía de son espectacular), algunhas “Cantatas” polo Bach Collegium Japan dirixidas por Masaaki Suzuki (de quen non tenho referencia algunha, mais vai coma unha moto), máis “Cantatas” (Bach compuxo máis de 200 e algunhas perderonse) dirixidas por Phillippe Herreweghe (director de referencia na música desta época, da colección de “El País” e orixinalmente do selo “BIS”), As “Variacións Goldberg” por Angela Hewitt (unha gran pianista especializada en Bach) do selo Hyperion (sempre con gravacións moi coidadas), as “Sonatas pra Viola dá Gamba e Harpsichord” prol Jordi Savall e Ton Koopman (vaia dúas) e, por último, de novo as grandes Hillary Hahn coa segunda parte das “Sonatas e Partitas” (cuxa primeira parte interpretada por Faust comentabamos o outro día) e Isabelle Faust, acompanhada por Kristian Bezuidenhout (o seu pianista acompanhante adoita ser Alexander Melnikov, outro grande) coas “Sonatas pra Violín e Harpsichord). Por se alguén non conhece “viola dá gamba”, comentar que é unha especie de violoncelo antigo que quedou relegado co tempo a prol deste último.