Rubén NovoOs Premios Galegos da Música foron, durante anos, un evento destacado no calendario cultural da nosa comunidade. Con todo, a medida que estes galardóns consolídanse no panorama musical, xorden preocupacións lexítimas sobre a súa representatividade e a diversidade que deberían reflectir. A percepción de endogamia nestes premios expón preguntas sobre a súa relevancia e a súa capacidade para representar verdadeiramente a rica e variada escena musical galega.
Un dos principais problemas radica na constante repetición dos premiados. Cada ano, os mesmos nomes emerxen como favoritos, creando unha sensación de exclusividade que deixa fóra a numerosos artistas talentosos que merecen recoñecemento. Esta tendencia non só limita as oportunidades para novos talentos, senón que tamén socava a esencia mesma do que deberían ser estes premios: unha celebración da diversidade musical galega.
É evidente que moitos dos premiados son membros activos da asociación que convoca os premios, algo que, perfectamente lexítimo, o que xera é un ambiente propicio para a endogamia. Non sería máis axustado á realidade e menos pomposo chamarlles,”Premios de Músicas ou Músicos ao Vivo”?
Este fenómeno non é saudable para o crecemento do panorama musical en Galicia, xa que fomenta unha cultura na que se premia aos que xa están dentro do círculo, mentres que se ignoran as voces frescas e diversas que emerxen constantemente na nosa comunidade. A música galega é rica en estilos e xéneros, desde o folk tradicional ata propostas máis innovadoras e experimentais. Con todo, esta diversidade de cando en cando reflíctese nos galardóns outorgados.
A falta de representación adecuada tamén ten implicacións culturais máis amplas. Ao centrarse nun grupo selecto de artistas, córrese o risco de perpetuar unha visión limitada do que significa ser músico en Galicia. Os premios deberían servir como un espello que reflicta a pluralidade e riqueza cultural da nosa terra, pero actualmente parecen máis ben o eco dos intereses particulares dos socios que os convocan.
Para abordar esta situación, e aínda existindo tímidos intentos para cambiala, é fundamental fomentar un cambio profundo na estrutura e criterios de selección dos premios. Se estes premios queren en verdade representar a TODA a música feita en Galicia necesitan, urxentemente, un enfoque máis inclusivo que permita a artistas emerxentes e menos coñecidos ter acceso ás mesmas oportunidades. Ademais, sería beneficioso incorporar na gala dos premios a outros artistas e grupos para que, actuando na mesma, ou presentando algún premio, ou mesmo formando parte da promoción do evento, sentisen implicados no proxecto como un gremio unido, e, outra cuestión fundamental na gala sería facer un apartado para recoñecer aos que xa non están, aos compañeiros falecidos que se deixaron a vida no oficio, músicos ou xornalistas como Mangüi, Nonito Pereira, Eva Piñeiro, Suso Rey, e outros moitos, porque toda familia que se prece honra aos que se van para que non caian no esquecemento.
En conclusión, os Premios Galegos da Música deben reformularse o seu rol dentro do panorama musical galego. É hora de abrir as portas a unha maior diversidade e a novas voces que realmente reflictan o espírito creativo e vibrante de Galicia. Só así poderemos celebrar unha música auténtica e plural que represente a todos os artistas que contribúen a enriquecer a nosa cultura musical.
De non ser así, o máis honesto e coherente sería cambiarlles o nome e indicar, claramente, que, para acceder a eles é requisito imprescindible asociarse na entidade que os organiza.
© Paris Joel